θλιβερό τοπίο

Είναι κάποια μέρη και χωριά που τα βλέπεις για χρόνια στο χάρτη αλλά δεν παίρνεις ποτέ την απόφαση να τα επισκεφτείς, μέχρι που έρχεται η ώρα και εκπλήσσεσαι. Πηγαίνοντας για τη Βαρβάρα της Χαλκιδικής προχτές περάσαμε από τη Νέα Μάδυτο. Κανείς ποτέ δε μιλάει για τη Νέα Μάδυτο, όμως εμάς μας φάνηκε πολύ περιποιημένη, με όμορφα καινούργια σπίτια και ικανοποιητική θέα.
Η Βαρβάρα και η γύρω περιοχή είναι άλλη ιστορία. Ψηλά στο βουνό, με θέα προς τη λίμνη, είχε ακόμη χιόνι που δεν έλεγε να λιώσει. Φεύγοντας, δεν ήμασταν καλά ενημερωμένοι για το πώς να βρούμε τον καταράκτη και το δάσος της Κηπουρίστρας, και μας ξέφυγε. Την επόμενη φορά θα ξέρουμε.

Κάπου στο δάσος της Βαρβάρας

Η μεγάλη απογοήτευση ήρθε στην Ολυμπιάδα. Λυπάμαι που πήγα. Έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις από αυτό το χωριό και ήθελα να το επισκεφτώ εδώ και πολύ καιρό, όμως τίποτα δεν είναι πια το ίδιο εκεί. Δεν ξέρω αν ήμουν αφελής να περιμένω να βρω το ίδιο ή και καλύτερο φυσικό τοπίο 30-35 χρόνια μετά, αλλά το μέρος έχει καταστραφεί εντελώς. Εκεί που κάποτε δε φαινόταν ο ουρανός από τα πλατάνια, τώρα έμειναν οι κομμένοι κορμοί λίγα εκατοστά πάνω από τη γη, εκεί που έρρεε το ποτάμι τώρα είχε έναν χαμηλό τοίχο που έκοβε εντελώς την οπτική και ακουστική επαφή με το νερό. Υποθέτω ότι όλα αυτά αποτελούσαν απειλή για τα σπίτια γι' αυτό και έπρεπε να μπουν σε τάξη, υποθέτω επίσης ότι έγιναν σταδιακά, αλλά έτσι όπως τα είδα όλα μαζί με λύπησαν. Δυσκολεύτηκα να αναγνωρίσω το μέρος.

Σειχ Σου

Δε φανταζόμουν ότι το Σέιχ Σου είχε τόσους πολλούς δρόμους να το διασχίζουν. Φαρδείς σαν λεωφόροι, καλοστρωμένοι με χώμα. Αυτός που πήραμε εμείς χτες πήγαινε πάνω στη ράχη. Από τη μία το Ρετζίκι και το Ασβεστοχώρι και από την άλλη η πόλη, την οποία δε βλέπαμε, αλλά που και που υπήρχε κάποιο άνοιγμα και φαινόταν ο Όλυμπος στο βάθος.
Στο τέλος φτάσαμε σε ένα μέρος που δεν ήξερα καν ότι υπήρχε. Βρύση του Μπαρμπα Γιώργη, ή κάτι τέτοιο. Κόσμος έπαιζε, έτρωγε, ξεκουραζόταν. Βέβαια, υπήρχαν και οι άλλοι, που άναβαν φωτιά ανάμεσα στα δέντρα ή η κυρία που έπλενε το αυτοκίνητό της με το νερό μιας βρύσης. Anyway.

Άλλος κόσμος

Έχει κάτι γοητευτικό η ομίχλη, έτσι όπως μεταμορφώνει τα πάντα, κρύβει βρωμιές και ατέλειες και φέρνει τον ορίζοντα τόσο κοντά. Σηκώθηκα το πρωί και ήθελα οπωσδήποτε να βγω έξω να περπατήσω. Μου θύμισε τη διαδρομή της Παρασκευής προς το Κιλκίς, με ολόκληρα βουνά να έχουν χαθεί και το τοπίο να είναι εντελώς διαφορετικό, σαν να είσαι κάπου αλλού.

τέλος - αρχή

Το τέλος μιας ήρεμης ημέρας. Η αρχή μιας νέας εβδομάδας. Συνεχίζουμε. Τι άλλο να κάνουμε?

τι βλάκες!

Ξεκινήσαμε γύρω στις 12. Ο ήλιος έλαμπε, το κρύο τρελό και δυο άνθρωποι μόνοι σε ένα αυτοκίνητο. Το καλύτερό μας! Ούτε μουσική δε βάλαμε, γιατί θέλαμε να ακούμε ο ένας τον άλλον. Δυο άνθρωποι χωρίς έγνοιες, ευτυχισμένοι, βαθιά ερωτευμένοι.
Η (βαρετή και θορυβώδης) εθνική οδός τελείωσε γρήγορα, φάνηκαν τα χιονισμένα βουνά μπροστά μας, μετά η Βέροια και μετά άρχισε η ανάβαση. Από πολύ χαμηλά το τοπίο ήταν χιονισμένο. Σιγά-σιγά φτάσαμε στην Ελαφίνα. Χωριό-φάντασμα. Λίγο απελπιστική η εικόνα. Καπνός δεν έβγαινε από κανένα σπίτι, ήταν προφανές ότι δεν έμενε κανείς αφού οι είσοδοι των σπιτιών ήταν γεμάτες χιόνι. Μερικά αυτοκίνητα εδώ κι εκεί. Πήγαμε μέχρι την κατασκήνωση, βγήκαμε, δεν είχε τόσο κρύο όσο νομίζαμε, παίξαμε λίγο με το χιόνι, μερικές φωτογραφίες και πίσω. Η Χαράδρα, ανεβαίνοντας πριν την Ελαφίνα, μου φάνηκε πολύ πιο ελκυστική και λίγο πιο ζωντανή.
Και μετά στη Βέροια για φαγητό. Σταθήκαμε τυχεροί (ή κάναμε καλή επιλογή), γιατί το μέρος που φάγαμε ήταν εξαιρετικό! Πολύ ζωντανό, γεμάτο κόσμο, με θαυμάσια εξυπηρέτηση (μέχρι και tips για καλό ρεβανί μάς έδωσαν) και νόστιμα πιάτα. Πολύ ευχάριστη έκπληξη.

αγγελάκια στο χιόνι

Φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη με το τελευταίο φως της ημέρας. Αν και δεν ήθελα πολύ να πάω, δεν περάσαμε καθόλου άσχημα. Άλλη μια ωραία ανάμνηση, μερικές φωτογραφίες, που σίγουρα θα εκτυπωθούν και θα μπουν στη θέση τους, για μελλοντική θέαση και αναπόληση. Ίσως κάποτε τις κοιτάξει και μια (ευγενική, ελπίζω) ψυχή, που πιθανό να σκεφτεί "Οι γονείς μου. Τι βλάκες!" ή να προσέξει τα χαμόγελα σε όλες, ίσως και τα 'αγγελάκια' σχηματισμένα στο χιόνι και να σκεφτεί "Οι γονείς μου. Λίγο σαχλοί, αλλά πάντα τρελά ερωτευμένοι!"

dark matter

Κοιτούσα προχτές το βράδυ καθώς γυρνούσα από το Κιλκίς το γεμάτο φεγγάρι να λούζει στο φως τους κάμπους στη διαδρομή και μου ήρθε στο νου το βιβλίο που τελείωσα πρόσφατα, το Dark Matter της Μισέλ Πέιβερ. Μια πολύ δυνατή ιστορία που διαδραματίζεται στα νησιά Σπίτσμπεργκεν, στον Αρκτικό κύκλο.
Σκεφτόμουν πώς να είναι άραγε αυτό το μέρος όταν έρχεται η ατέλειωτη νύχτα (μαζί με την παγωνιά). Εδώ ξύπνησα λίγο νωρίτερα σήμερα και ανυπομονώ να ξημερώσει. Πώς είναι όταν θέλει μήνες να ξημερώσει?
Πάντα με ενθουσίαζε η ιδέα του παγωμένου βορρά, και τώρα αυτό το βιβλίο μου έδωσε μια πιο ζωντανή εικόνα, όχι όμως πιο ελκυστική. Η ιδέα να περάσεις μόνος τον χειμώνα σε ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον δεν είναι και ότι καλύτερο. Τέλος πάντων, έξω σιγά-σιγά ξημερώνει.

μην κρύβεσαι

Μετά το ολονύκτιο πανηγύρι του καιρού ανέβηκα στην ταράτσα με την ελπίδα να φωτογραφίσω τον Όλυμπο, αλλά ήταν καλά κρυμμένος πίσω από βαριά σύννεφα. Θα πρέπει να περιμένω μερικές μέρες!

φωτεινοί ουρανοί

Βεγγαλικά στον ουρανό της Θεσσαλονίκης στην αλλαγή του χρόνου.

ωραίες βραδιές

Πάντα με γοήτευαν οι 'μαζώξεις' σε σπίτια. Ακόμα κι όταν ήμουν νεότερος, ποτέ δε με ενθουσίαζε η έξοδος σε κάποιο μέρος όπου θα έπρεπε να στέκεσαι όρθιος για ώρες, με ένα ποτήρι στο χέρι ή (ακόμα χειρότερα) με άδεια χέρια που κρέμονταν αδέξια και αμήχανα, φωνάζοντας στο αυτί κάποιου για να σ΄ακούσει. Ειδικά όταν οι μαζώξεις συνοδεύονται από κάποια δραστηριότητα, μου μένουν σχεδόν αξέχαστες.
Τα λέω αυτά γιατί χτες βρέθηκα σε ένα σπίτι με την ελπίδα ότι θα παίζαμε κάτι, αφού γι' αυτόν το σκοπό μαζευτήκαμε. Τελικά, η βραδιά πήγε καλύτερα απ' ότι έλπιζα, αφού ξεκινήσαμε με Hands Up (όπως πάντα, για ζέσταμα), συνεχίσαμε με μια παρτίδα Bieberbande (το βρήκαμε λίγο αργό και βαρετό αυτήν τη φορά), περάσαμε στο Ubongo (πάντα έχει ενδιαφέρον) και καταλήξαμε στα αγαπημένα μου Κουτάλια.
Δεν ήταν καθόλου άσχημα χτες το βράδυ. Ανυπομονώ για την επόμενη παρόμοια 'μάζωξη'!

ευχάριστες εκπλήξεις

Πήγα στην εφορία Νεάπολης χτες για μια εκκρεμότητα, ελπίζοντας ότι ο πολύς κόσμος δε θα γνώριζε ότι είναι ανοικτά, αφού μέχρι τελευταία στιγμή ξέραμε για απεργία. Μόλις 2 άνθρωποι περίμεναν έξω από το Μητρώο. Ούτε νούμερα, ούτε φασαρία. Κάποια στιγμή ήρθε η σειρά μου. Μπήκα στο γραφείο και πήγα στον υπάλληλο που ήταν ελεύθερος.
Από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο υπάλληλος δεν ήταν ούτε θυμωμένος, ούτε κακόκεφος, ούτε με έβλεπε σαν να είχα μόλις σκοτώσει τη μάνα του! Η δουλειά έγινε με πολύ κέφι, και μάλιστα έκανε και μια επιπλέον εργασία, που δεν ήταν στη δικαιοδοσία του ("σαν δώρο", όπως μου είπε!) και με απάλλαξε από μια μεγάλη ταλαιπωρία σε μια άλλη εφορία. Και όλα αυτά με χαμόγελο, με πλάκα και με τεράστια διάθεση να βοηθήσει.
Θα περίμενα να ήταν άκεφος και εκνευρισμένος, και θα τον δικαιολογούσα ως ένα σημείο, αφού ήταν ημέρα απεργίας και το τελευταίο που θα περίμενε ο άνθρωπος θα ήταν να πάει στη δουλειά και να εξυπηρετεί κόσμο. Η στάση του με γέμισε αισοδοξία. Υπάρχει ελπίδα γι' αυτήν τη χώρα! Μπράβο, υπάλληλε του Μητρώου. Δεν ξέρω το όνομά σου, αλλά η στάση σου ήταν εξαιρετική χτες. Ελπίζω να μην ήταν μόνο για χτες.